Yazar bu kitabın temellerini tam on yedi yıl önce atmış. Bir konak. Bir kilitli oda. Bir suskunluk mirası. Gece Açan Çiçekler iki zamanlı bir roman. Bir yanda bugünün İstanbul’unda, Vefa’da zamana direnen Canfeda Konağı… Diğer yanda İkinci Meşrutiyet yılları ve yangınlarla sarsılan eski İstanbul. Halide’nin sesiyle iki binli yılları, Derviş Ali’nin anlatımıyla yüzyıl öncesini dinleriz. Aşk var bu romanda ama vuslata ermeyen türden.Aile var ama şefkatten çok kader gibi duran.

Eşini kaybettikten sonra acıyla baş edemeyen Fournier, bir daha yas yaşamamak için gazeteye sıra dışı bir ilan verir: “Dul, ölümsüz eş arıyor.” Bu absürt ilanla Jeanne d’Arc’tan Emma Bovary’ye, Kleopatra’dan Maria Callas’a kadar tarihin ve edebiyatın “ölümsüz” kadınları sahneye çıkar. Fournier, kara mizahın ince çizgisinde dolaşırken aslında yas, yalnızlık ve sevmenin kırılganlığı üzerine düşündürüyor. Üstelik öte taraftan gelen Sylvie’nin iğneleyici yorumları, hikâyeyi hem i

Geçen hafta, Çukurcuma’nın o dar, Arnavut kaldırımlı sokaklarında yürürken kendimi yine o kırmızı binanın önünde buldum. Masumiyet Müzesi.  Sadece bir romanın fiziksel bir mekana bürünmüş hali değil burası; bir kadının varlığının, bir adamın takıntılı aşkıyla nasıl ölümsüzleştiğinin sessiz tanığı. Orhan Pamuk’un kelimeleriyle ilk tanıştığımda, Kemal’in Füsun’a olan aşkını "hastalıklı" bulup bulmadığımdan emin değildim. Ama müzeye adım attığınız an, o devasa sigara izmariti du